هُو الحقّ القيّوم
إلهی تو بينا و آگاهی که ملجأ و پناهی جز تو نجسته و نجويم و به غير از سبيل محبّتت راهی نپيموده و نپويم . در شبان تيره نوميدی ديده ام به صبح اميد الطاف بی نهايتت روشن و باز و در سحر گاهی اين جان و دل پژمرده به ياد جمال و کمالت خرم و دمساز. هر قطره ای که به عواطف رحمانيّتت موفّق بحريست بيکران و هر ذرّه ای که به پرتو عنايتت مُؤيّد آفتابيست درخشنده و تابان . پس ای پاک يزدان من، اين بنده پر شور و شيدا را در پناه خود پناهی ده و بر دوستی خويش در عالم هستی ثابت و مستقيم بدار و اين مرغ بی پر و بال را در آشيان رحمانی خود و در شاخسار روحانی خويش مسکن و مأوائی عطا فرما . ع ع

حضرت عبدالبهاء : مجموعه مناجاتها حضرت عبدالبهاء ص27