ای بلبلان فانی ، در گلزار باقی گلی شکفته که همه گلها نزدش چون خار و جوهر جمال نزدش بی مقدار .پس از جان بخروشيد و از دل بسروشيد و از روان بنوشيد و از تن بکوشيد که شايد به بوستان وصال در آئيد و از گل بی مثال ببوئيد و از لقای بی زوال حصّه بريد و از اين نسيم خوش صبای معنوی غافل نشويد و از اين رائحهء قدس روحانی بی نصيب نمانيد . اين پند بندها بگسلد و سلسله جنون عشق را بجنباند، دلها را به دلدار رساند و جانها را به جانان سپارد، قفس بشکند و چون طير روحی قصد آشيان قدس کند .
چه شب ها که رفت و چه روزها که درگذشت و چه وقت ها که به آخر رسيد و چه ساعت ها که به انتها آمده و جز به اشتغال دنيای فانی نَفَسی برنيامد . سعی نمائيد تا اين چند نَفَسی که باقی مانده باطل نشود ...

حضرت بهاءالله : آيات الهى جلد ۱ ص47