از شئون عالم هستی بيزار شويد و در هر رتبه آرزوی نيستی نمائيد شعاع چون به آفتاب رسد محو و فنا گردد و قطره چون به دريا رسد ناپديد شود عاشق صادق چون به معشوق رسد معدوم شود انسان تا به مقام فدا قدم ننهد از هر موهبتی محروم گردد و مقام فدا مقام فنا و نيستی است تا هستی الهی جلوه نمايد و مشهد فدا ميدان انقطاع است تا آيات بقا ترتيل گردد تا توانيد از خود به کلّی بيزار شويد و گرفتار آن روی پر انوار و چون باين مقام سجود فائز شويد من فی الوجود را در ظلّ خويش يابيد اين است موهبت کبری اين است سلطنت عظمی اين است حيات بی‌منتهی و ما دون آن عاقبت خسران مبين است و زيان عظيم

حضرت عبدالبهاء : منتخباتى از مكاتيب حضرت عبدالبهاء جلد ۱ص74